Vorige
Over de auteur
- Karolien Koolhof is coach voor introverten en hoogbegaafden
- Auteur van het boek Introvert Leiderschap
- Contact
Kerst introvert hoogbegaafd
Wat dit jaar mij leerde
Karolien Koolhof •
Sommige jaren vragen niet om plannen of nieuwe doelen. Ze vragen om stil te staan. Om te kijken naar wat er is verschoven, zonder dat je dat vooraf had kunnen voorzien. Dit was voor mij zo’n jaar.
Niet alleen omdat alles anders liep dan verwacht, maar omdat het leven me op meerdere plekken tegelijk liet zien dat het zich niet laat dwingen. Dat je kunt bouwen, leren en creëren, terwijl gebeurtenissen van buitenaf alles in een ander licht zetten.
Wat dit jaar me vooral leerde, is dat groei niet altijd zit in toevoegen. Soms zit het in afpellen. In onderscheiden wat wezenlijk is. In blijven bij wat echt van jou is.
Ik leerde wie mijn echte connecties zijn. Niet de mensen met wie het makkelijk is als alles stroomt, maar degenen die blijven wanneer het schuurt. Die niet meteen iets willen oplossen, maar ruimte laten voor de stilte. Mijn cirkel werd kleiner, maar steviger. Minder breed, meer waar.
Tegelijkertijd leerde ik mijn grenzen kennen. Niet als concept, maar heel concreet: in mijn lijf en in mijn energie. Het moment waarop ik voelde: tot hier en niet verder. Grenzen bleken geen beperking, maar een noodzakelijke vorm van zelfzorg.
Ik heelde een stuk oud zeer. Het gevoel niet gezien te worden of geen plek te krijgen, zat dieper dan ik dacht. Dit jaar bracht situaties waarin die oude patronen werden geraakt, maar waarin ik merkte dat ik anders kon reageren. Niet door harder te duwen, maar door te blijven staan. Door mezelf serieus te nemen.
Het dwong me tot een nieuwe balans tussen denken en voelen. Denken is vertrouwd terrein voor mij: begrijpen, analyseren. Maar dit jaar vroeg om vertraging. Om te luisteren naar wat zich aandient voordat het woorden krijgt. Dat maakte me misschien minder scherp aan de buitenkant, maar wel eerlijker van binnen.
Ik leerde dit jaar ook veel over loslaten in al zijn facetten. Over het ruimte geven aan degenen van wie ik houd, zodat zij hun eigen weg kunnen vinden in een grotere wereld. Het leerde me dat loslaten niet betekent dat je verdwijnt, maar dat je aanwezig blijft zonder vast te houden.
Ook leerde ik omgaan met gemis en de leegte die achterblijft wanneer een vertrouwde aanwezigheid wegvalt. Dat proces voltrekt zich in lagen. Het veranderde mijn plek in het geheel, alsof het systeem waarin ik me beweeg zich opnieuw moest uitlijnen. Het liet me zien dat iemand juist door afwezigheid heel voelbaar aanwezig kan blijven.
Zes jaar bouwen aan mijn werk heeft me diepte gegeven. Een eigen toon. Het besef dat wat in de kern klopt, niet zomaar over te nemen is. Dat gaf rust. Ik hoef niets toe te voegen, ik hoef alleen maar te blijven bij wat ik al die jaren zorgvuldig heb opgebouwd.
Ik sta steviger op mijn plek. Niet door harder te worden, maar door milder te zijn. Door minder te dragen wat niet van mij is.
Als ik terugkijk, zie ik geen 'mooie lessen'. Ik zie verschuiving. Groei die niet altijd comfortabel was, maar wel echt. Misschien is dat wat kerst voor mij dit jaar betekent: niet afronden, maar erkennen. Niet begrijpen, maar toestaan. Niet vooruitkijken, maar even blijven bij wat nu is.
Voor deze kerstdagen wens ik je wat dit jaar mij heeft gebracht: mildheid voor jezelf, de moed om keuzes te maken die kloppen, en de ruimte om niet alles vast te hoeven houden.
Fijne kerstdagen, op jouw manier.
