Vorige
leiderschap delegeren persoonlijk leiderschap
Waarom de beste probleemoplossers stiekem de slechtste delegeerders zijn
Karolien Koolhof •
Elk team heeft er een: de rots in de branding. Degene die de gaten dichtloopt, onuitgesproken spanningen in de vergaderzaal direct neutraliseert en complexe projecten moeiteloos naar zich toetrekt. Misschien ben jij dat wel. Je staat bekend als een fantastische collega of een onmisbare leider. Je valt op doordat je overal schrikbarend goed in bent. We noemen dit op de werkvloer vaak eigenaarschap of proactiviteit. Maar eigenlijk is dat maar de helft van het verhaal.
Voor veel hoogfunctionerende professionals is deze ijzersterke radar geen aangeleerde management-skill, maar stokoude overlevingssoftware. Grote kans dat jij vroeger thuis al de onzichtbare sfeerbeheerder was. Je voelde naadloos aan wanneer er stress in de lucht hing en greep in voordat het escaleerde. Je leerde razendsnel: als ik de controle pak en de boel regel, blijft het veilig en rustig. Dat is een briljante strategie die je ver heeft gebracht. Maar onder die feilloze zakelijke buitenkant, draait dat oude programma nog steeds overuren.
Neem bijvoorbeeld jouw ogenschijnlijke behulpzaamheid. Je wacht niet af tot een collega iets oppakt, je doet het zelf wel even. Het probleem is niet dat je dat niet kúnt, maar dat je jezelf systematisch onmisbaar maakt omdat 'nuttig zijn' je tweede natuur is geworden. Wat je zelf steevast zorgzaamheid of verantwoordelijkheidsgevoel noemt, is stiekem ook een genadeloos controlemiddel. Je delegeert moeizaam en ergert je groen en geel als iemand steken laat vallen. Door de boel strak te managen, garandeer je immers je eigen rust en voorkom je de chaos waar je diep vanbinnen zo’n hekel aan hebt.
Deze drang naar controle en harmonie is een fysieke uitputtingsslag. Zelfs in de overlegstructuren waar jij níét de formele leiding hebt, weigert jouw kantoor-radar op stand-by te gaan. Zucht de directeur? Is er onzichtbare frictie tussen twee teamleden? Je zenuwstelsel staat altijd 'aan' om te anticiperen op gedoe. Je lichaam kan pas écht in de ruststand komen als je honderd procent zeker weet dat de lucht geklaard is en het systeem stabiel is.
Die onbewuste zoektocht naar stabiliteit trekt overigens ook feilloos een specifiek soort mensen aan. Jouw zakelijke netwerk zit ongetwijfeld vol met mensen die sturing, redding of begeleiding nodig hebben. Problemen oplossen is nu eenmaal de taal die je vloeiend spreekt. Als alles op rolletjes loopt, vind je je werk al snel saai worden.
Zelf oplossen
Toch betekent deze grenzeloze inzet voor anderen niet dat je een kantoor-pleaser bent die over zich heen laat lopen. Integendeel. Zodra jij zélf een probleem hebt, een deadline mist of dreigt vast te lopen, bouw je razendsnel een muur van gewapend beton om je heen. Je weigert om hulp te vragen, je deelt je zorgen niet en lost het wel alleen op. Je harde les van vroeger was namelijk niet dat je ieders dienaar moet zijn, maar dat leunen op een ander simpelweg onveilig is.
Je strategie heeft je een goede professional gemaakt. Je mag je alleen gaan realiseren dat je omgeving is veranderd. Je bent volwassen. Het bedrijf valt echt niet uit elkaar als jij even achterover leunt en je collega's overleven het heus wel als jij hun brandjes niet direct blust. Je oude software was fantastisch voor de crisis van toen, maar is op je huidige werkvloer toe aan een flinke update. Je dienst als onzichtbare manager zit erop. Tijd om uit te klokken.
Over de auteur
- Karolien Koolhof is coach voor introverten en hoogbegaafden
- Auteur van het boek Introvert Leiderschap
- Contact