Over de auteur
- Karolien Koolhof is coach voor introverten en hoogbegaafden
- Auteur van het boek Introvert Leiderschap
- Contact
Elke keer als ik op LinkedIn of Instagram scroll en een quote voorbij zie komen in de trant van "Stap uit je comfortzone, daar gebeurt de magie", voel ik weerstand. Het goed bedoeld ook, het zijn rammelende adviezen. Want als introvert kun je daar serieus mee in de problemen komen.
Ik heb er de afgelopen zeven jaar in mijn praktijk best wat zien binnenkomen. Opgebrand en onzeker. Overtuigd dat er iets mis met ze is, omdat die "magie" uitblijft, hoe hard ze ook hun best doen om sociaal wenselijk gedrag te vertonen.
Er is een wildgroei ontstaan aan coaches en ervaringsdeskundigen op het gebied van introversie. Bewustwording is uiteraard goed, maar er is een keerzijde. Introversie wordt in de populaire psychologie steeds vaker behandeld als een mooi labeltje ("Ik hou van boeken en thee") of als een obstakel dat met de juiste mindset overwonnen moet worden.
Wat mij betreft is dat echter te kort door de bocht. Introversie is namelijk geen gevoel. Het is geen verlegenheid en het is zeker geen mindset-issue. Het is biologie en die kun je niet "faken".
In mijn eerste jaren als coach zag ik vaak cliënten die dachten dat ze hun introversie konden 'oplossen' door zich simpelweg extraverter te gedragen. Laten we hem 'Thomas' noemen. Thomas was een briljante analist, maar liep vast in een organisatie waar zichtbaarheid de norm was.
Hij had online gelezen dat hij "gewoon vaker het woord moest nemen" en "zichzelf moest laten zien bij de borrel". De klassieke fake it till you make it. Thomas, plichtsgetrouw als hij was, volgde dat advies op. Hij forceerde zichzelf in sociale settings, dwong zichzelf tot smalltalk en negeerde elk signaal van zijn lichaam dat schreeuwde om rust. Het resultaat? Geen promotie, maar een burn-out.
Waarom? Omdat het advies dat hij kreeg, voorbijging aan hoe zijn brein werkt. Ik kijk daarbij niet naar gedrag aan de oppervlakte, maar naar de mechanismen daaronder. De wetenschap is helder: het introverte brein reageert anders op de neurotransmitter dopamine dan het extraverte brein. Waar een extravert opbloeit bij veel prikkels en dopamine-aanmaak, raakt een introvert bij diezelfde hoeveelheid overprikkeld en uitgeput.
Tegen een introvert zeggen dat hij "gewoon wat vaker de bühne moet pakken" zonder hem de tools te geven voor herstel en energiemanagement, is hetzelfde als tegen een dieselauto zeggen dat hij "gewoon benzine moet tanken omdat dat sneller gaat". Je sloopt de motor.
In de zeven jaar dat ik nu dag in dag uit met deze doelgroep werk, zie ik een patroon dat je in de handboeken niet altijd terugvindt, maar dat cruciaal is. Het probleem van veel introverten is niet dat ze bepaalde vaardigheden missen. Het probleem is dat ze verkeerde strategieën gebruiken voor hun specifieke bedrading.
Ik zie intelligente, capabele mensen die proberen te overleven met extraverte overlevingsstrategieën. Ze proberen te netwerken door naar borrels te gaan (inefficiënt voor hen), ze proberen te leiden door luidruchtig te zijn (put ze uit) en ze proberen te brainstormen in groepen (blokkeert hun diepe denkproces).
Nog een voorbeeld van een recente cliënte, 'Sarah'. Sarah was leidinggevende en doodop. "Ik ben gewoon niet gemaakt voor leiderschap," vertelde ze me tijdens onze intake. "Ik ben te stil." Haar vorige coach had haar aangeraden om cursussen public speaking en assertiviteit te volgen. Symptoombestrijding als je het mij vraagt.
Toen we gingen graven, bleek haar probleem niet haar stilte te zijn, maar haar gebrek aan hersteltijd. Ze had haar agenda ingericht als een extravert: back-to-back meetings, een open-deur-beleid en constante beschikbaarheid.
We hebben niet gewerkt aan haar mindset, maar aan haar systeem. We hebben deep work-blokken geïntroduceerd. We hebben haar vergaderstructuur omgegooid zodat ze voorbereidingstijd had (introverten denken voor ze praten, extraverten denken terwijl ze praten). We hebben data gebruikt om haar energiepieken in kaart te brengen.
Binnen drie maanden was ze niet extraverter geworden, ze was nog steeds stil. Maar ze was wel effectiever, energieker en aanweziger. Juist door te versterken wie ze al was.
De realiteit van introversie is complex. Het is niet altijd leuk. Het betekent dat je soms 'nee' moet zeggen tegen dingen die je wel leuk vindt, simpelweg omdat je batterij het niet toelaat. Het betekent dat je moet accepteren dat je in een kantoortuin altijd in het nadeel bent. Het betekent dat je strategisch moet zijn met je energie, waar anderen dat niet hoeven. En dat is soms lastig.
Ik merk dat ik in mijn vakgebied steeds kritischer word, omdat ik zie hoeveel potentieel er verloren gaat. Er zijn te veel introverten die zichzelf klein houden omdat ze proberen te spelen volgens regels die niet voor hen gemaakt zijn.
Mijn werk van de afgelopen zeven jaar heeft me geleerd dat de oplossing niet ligt in meer doen, of harder roepen. De oplossing ligt in beter begrijpen hoe de motor is afgesteld. Als je stopt met vechten tegen je eigen biologie, ontstaat er ruimte voor duurzame groei. Dat is misschien minder flitsend dan de belofte van "gouden bergen in drie stappen", maar het is wel de enige weg die op de lange termijn standhoudt.