Vorige
Over de auteur
- Karolien Koolhof is coach voor introverten en hoogbegaafden
- Auteur van het boek Introvert Leiderschap
- Contact
introvert leiderschap leiderschap introversie
Waarom vertragen een leiderschapskwaliteit is
Karolien Koolhof •
De wereld voelt luid de laatste tijd. Alsof alles sneller moet, harder, scherper. Misschien voel jij dat ook. Niet per se omdat je elk nieuwsbericht volgt, maar omdat je het merkt in gesprekken, in besluitvorming, in de manier waarop leiderschap vaak wordt ingevuld. Alsof ruimte innemen belangrijker is geworden dan ruimte laten. En als introverte leider kun je je dan zomaar afvragen: past mijn manier van leiden hier eigenlijk nog wel in?
Wat opvalt, is hoe vaak kracht wordt verward met dominantie. Wie het hardst spreekt, lijkt het meeste gewicht te hebben. Wie geen twijfel toont, oogst bewondering. Escalatie wordt al snel gezien als daadkracht, terwijl terughoudendheid verdacht is. Het lijkt alsof leiderschap vooral draait om zichtbaar zijn, om niet wijken, om het eigen gelijk zo stevig mogelijk neerzetten. Nuance past daar slecht in. Stilte al helemaal niet.
En precies daar begint het voor mij te wringen. Want misschien is het probleem niet dat er te weinig leiders zijn, maar dat er te weinig leiderschap is dat stilte kan verdragen. Leiderschap dat spanning niet meteen hoeft op te lossen. Dat complexiteit niet reduceert tot simpele tegenstellingen. Dat eerst wil begrijpen voordat het handelt. Dat is geen gebrek aan lef, maar een andere vorm van moed. Alleen wel een vorm die weinig applaus krijgt.
Introvert leiderschap
Introvert leiderschap past precies in dat andere register. Toch wordt introversie nog vaak gezien als iets wat je moet compenseren zodra je verantwoordelijkheid draagt. Alsof je pas serieus genomen wordt als je snel reageert, gemakkelijk praat en vanzelf het voortouw neemt. Terwijl introverte leiders vaak juist sterk zijn in luisteren, observeren en afwegen. Ze nemen tijd om informatie te laten landen, voelen onderstromen in groepen aan en denken verder dan de korte termijn. Dat maakt hen niet minder besluitvaardig, maar zorgvuldiger.
Wat me daarbij opvalt, is hoe herkenbaar dit patroon is in organisaties. In vergaderingen waar snelheid wordt beloond en bedachtzaamheid wordt gezien als twijfel. In teams waar ‘actie’ belangrijker lijkt dan afstemming. Veel introverte professionals vertellen me dat ze zich daarin terugtrekken. Niet omdat ze niets te zeggen hebben, maar omdat hun manier van bijdragen niet altijd past bij het dominante tempo. Terwijl zij vaak degenen zijn die risico’s vroeg zien aankomen, verbanden leggen die anderen missen en rust brengen wanneer de spanning oploopt.
Twijfel
We zijn daadkracht steeds meer gaan gelijkstellen aan snelheid. Aan doorpakken, knopen doorhakken, niet te lang nadenken. Maar twijfel is niet hetzelfde als besluiteloosheid. Twijfel kan ook betekenen dat je de complexiteit serieus neemt. Vertragen is niet stilvallen, het kan juist een bewuste keuze zijn om zorgvuldig te handelen. Introvert leiderschap stelt andere vragen. Wat weten we nog niet? Wie wordt hier niet gehoord? Wat zijn de gevolgen op langere termijn? Dat zijn geen zachte vragen, maar volwassen vragen.
Misschien begint ander leiderschap juist klein. In hoe je luistert in een gesprek. In hoe je stilte laat bestaan in een overleg. In hoe je ruimte maakt voor mensen die niet vanzelfsprekend het woord nemen. In het herwaarderen van kwaliteiten als reflectie, nuance en begrenzen zonder machtsvertoon. Dat soort leiderschap oogt misschien minder spectaculair, maar het is wel duurzaam.
Ik geloof niet dat dit type leiderschap ooit dominant zal worden. Daarvoor is het te weinig gericht op zichtbaarheid en bravoure. Wat ik wel zie, is een stille tegenbeweging. Mensen die weigeren mee te gaan in steeds harder, sneller, scherper. Die kiezen voor inhoud boven imago en voor menselijkheid boven macht. Ze zijn misschien minder zichtbaar, maar ze zijn er wel. En misschien is dat precies het leiderschap waar deze tijd om vraagt. Niet luider, maar wijzer.